Monotonność.

Znasz to cholerne uczucie, kiedy brakuje Ci sił? Leżysz na łóżku i nie widzisz najmniejszego sensu, by się podnieść. Żyjesz swoim nudnym monotonnym życiem. Wstajesz rano z łóżka, ubierasz się, zakładasz na ramię torbę i idziesz do szkoły. Każda lekcja zdaje się trwać wieczność, przerwę spędzasz samotnie, ukrywając się przed ludźmi. Nie wychodzi Ci to - Jest ich za dużo. Mija już połowa dnia w szkole, a Ty powtarzasz sobie w myślach " Nie wytrzymam tu dłużej, zabierzcie mnie do domu, do pokoju... ". Ostatnia lekcja, ty leżysz na ławce. Nauczycielka zwraca Ci uwagę, przypomina o problemach z przedmiotem. Czujesz kilkanaście spojrzeń na sobie - to Twoi 'koledzy' z klasy, wpatrują się, jak umierasz w głębi siebie. Wpatrują się, a mimo to, nikt tego nie zauważa. Dzwonek. Uciekasz w stronę domu, nie odwracając się za nikim. Wyciągasz słuchawki, włączasz swoją ulubioną piosenkę. W głowie śpiewasz wraz z wokalistą, przyglądasz się z uwagą ludziom, którzy Cię mijają. Są tacy sami, wszyscy oni są tacy sami. Ty jesteś inną istotą, nie pasującą do tego świata. Czujesz się jak wróbel, wpuszczony do ogromnej klatki gołębi. A z tej klatki okazuje się, że nie ma wyjścia.
  Dom, pokój, klucz. Zamykasz się w pokoju, rzucając torbą obok łóżka. Odpalasz laptopa, włączasz internet. Sprawdzasz wiadomości, znów łapiesz przygnębienie. Żadnych nowych powiadomień, nikt o Tobie nie pamięta. Włączasz swoją ulubioną piosenkę, słuchasz jej kilka razy, a potem masz wszystkiego dość, wyłączasz laptopa w cholerę. Stajesz w oknie, chce Ci się płakać. Czujesz wielki smutek. Tak wielki, że rozrywa Cię od środka. Nie wiesz czemu, ale po Twoim policzku płyną łzy. Chcesz krzyczeć, ale nie możesz - musisz zachować pozory. Jesteś twardą, mało wrażliwą osobą. Wszystko masz w dupie. Padasz na łóżko, a w głowie jedna myśl - Zasnąć i się nie obudzić. A później budzisz się, i jest kolejny poranek. Kolejny dzień bezradności, braku sił i wytrwałości. Ostatnio wszystkie moje dni tak wyglądają. I mam wrażenie, że będą tak wyglądać przez długi czas.